این منم، در آستانه هفده سالگی. پشت سرم رهایی و بی قیدی کودکی و پیش رو بانویی جوان. عدد هجده در گوشم زنگ می زند. هجده هجد هج هج ...هجده سالگی برای من که مدت هاست مستقل شده ام حکم آزادی را ندارد. این عدد برای من یعنی تثبیت من. یعنی کمتر از یک سال فرصت دارم تا منم را تکمیل کنم. همان که یک سال پیش در این دفتر نوشتم می خواهم از نو بیافرینمش.

این منم، در آستانه هفده سالگی. با آرمان های بزرگی در سر. با دنیایی از اهداف برای آینده، برای مفید بودن، شاد بودن و درک لذت لحظه ها. آرمان ها و خواسته هایی که تقریبا همه شان را به خاطر کنکورنامی به تعویق انداخته ام. تا آن وقت باید روی نیمکت های مدرسه ای بنشینم که دوستش ندارم - و مدام از خود بپرسم این دروس چه سودی به حالم دارند - و قید همه علایق را بزنم.

این منم، در آستانه هفده سالگی. نسل اول انقلابی نو و پر از انگیزه برای فردا، برای تغییر و برای از نو ساختن.

این منم، در آستانه هفده سالگی. ترسی وجودم را فرا گرفته. ترس فراموش کردن تدریجی پاکی و صفای کودکی. ترس غرق شدن در دنیای آدم بزرگ ها. ترس از یاد بردن زیبایی گل. و در واقع ترس از بزرگ شدن.

و این، منم.